Omhels

Toen we zoenden,
die eerste keer
en gister,
sloot ik mijn ogen.

Gehuld in gebulder. De ruisende drukte
wachtte je in een aankomsthal
van een vliegveld van ver gekomen.

Lag je tussen zeven kussens,
net ontwakend.

Mijn zoenen toen,
mijn gulzige woordeloze lippen,
meer knoop dan troost, gristen
minder bang te breken
dan kwijt te raken.

We hadden elkaar nog niet
gezien.

Ik lag je zachtjes te staren.

Het moment te grijpen.
Met in lust gehulde wanhoop
overgoten van prevelen
onophoudelijk van houden van.
Dat lawaai als lussen werkt.

In de lakens kraakt voorzichtiger.
Je bent zo fijn. Het zal niet barsten.
Het moment te rekken.

Beter je met deze oogleden
te omhelzen dan met deze
onaffe handen.

The birth of ‘I do’

How the wordless wind soughed at the touch of dawn, woke up and stretched
her frozen knees. How she lifted her torso with a weep, her sanded wrists
so slow leaning on her thigh so heavy with the weight of the sepia-day. How
she dithers before with a hoarse jerk, pulled herself into breeze. To rise and meet

this sour cloud. Who said his shoulders were older than they should,
who said the sun burned his neck and the water in his belly was so heavy and so
filled with dust, that was desert-dust that traveled from windshield
to child’s fingers said he: this, he envied he said and he coughed
and complained that this foreboding of a rain was not even his
crying anymore.

The wind could do nothing but kiss him and listen (‘t is what winds do). So,
she stroke while he spoke, she stroke and so drove him straight in a wig of two
mountaintops in the sun. Here she laid his head in his neck, shampooed it
with snow. She did this so that his lips became tame and her silence his. He
(melodramatic) rustled: ‘cuff me and leave’. And though she understood,
she smiled out a smile
and stayed, she
stayed anyway.

That night she sunk down to the valley to sleep with him in her arms. But
he was a cloud that not could be as gentle as mist. So despite his best effort
they stormed and they poured as they roughened their love over meadows
and horses and bushes and trees. She clung to him tightly, her thighs thrust in
his waist as they keeled over and over, blending land and sky. In this
turbulent passionate twister, his lightning slit her  sanded wrists, letting it bloom
in shattering glass. Thousands of tumbling mirrors, all her small
deaths, echoed

how immobile his voice had hitherto been. How he worldless had spoken the sun
out of the sunrise, the sepia out of yesterday, the freeze in her knees.
Thus drifting to sleep, he whispered while she sighed, he vowed all his cloud under
her eyelids to live. When sun rose she was alone, opened her eyes and shrieked
from surprise as she cried and she cried unstoppable tears this was he as he teared
his life from her silent sight into rainbows and ponds, into rivers and cups of tea.
And when, after days, he was gone so was she,
embraced in an ethereal
‘I do’.

Broos

Mijn handen hebben krassen van het takkensnoeien
en nu is het eindelijk bijna avond. Ik was mijn handen.

De stap verteert in mijn wandel zo ik het dienblad naar je draag.
Naar de tuin. Waar jij bent. Waar je op me wachtte.
Met je handen in je schoot. Blozend. Al die jaren.

De oude theepot doorschijnt, verbleekt
van halsreikend te zijn, verteerd
van barsten in de aanslag.
Er onder het gekloste kant, gevlekt van morsen. Door je
wimpers een wereldkaart. Vol geheimen.

Er naast staat notentaart.

In de koppen marmeren de klankloze uren: de groeven van zon
schemer. Het waait meer maar de bladeren ritselen niet.
Ik schenk je. We zitten. We delen kleine snuisterijtjes, broze suikerwerkjes.

Beloftes zijn voor voor het slapen gaan.

Je pakt mijn handen, laat je lippen en de blaren.

‘Je bent er.’
‘Ik ben er.’

De thee is zoet en smaakt naar verdwalen.

Nu zullen we waken of altijd slapen.

Tot ik in je kus ben

Je streelt mijn slapen. Ik stotter
tot er vogels uit mijn pratenen vallen.
Fladderende afleiding, sproetjes in je gezicht, ik
zegje kwetterend mijn liefsteliefde toe.
Zo hikt en spattert’t repeterend ‘Ik hou van je’: als

zeg als vraag als troost als lust als kan-ik-nog-iets-voor-je-doen
als wijs als lach als samen-schommelen-in-de-zon-of-nee-beter-in-de-warme-regen
mijn hakkelende langspeelplaat waar taal gebonden tot enkele woorden

(‘Mijn voetafdruk doet pijn.’ ‘Zal ik je voeten doen?’
‘Alsjeblieft.’ ‘Of kussen. Kan ook.’)

Ik streel je. Tot ik in je kus ben.

You keep me

I reap the praises from your lips,
those insouciant linens that
manacle the stutters in my love
(verbose monologues grazing inwarder
and inwarder until they break the meekest
streak of poise).

‘I keep you.’

Your tender spins the shell of the shell, envelops
the shivering shoulders of possible incompetence, my
constant inclination.

All you say, you say
you said to keep me
for me despite me.

Voordat de prins

Ik danste altijd ingekeerd.
Wel heel bezeten, de dansvloer gutst
zwierend en bezweet uit mijn heupen
zo beduizelend dat het kleeft en brult -
alleener en alleener. In rondjes draaien

en nergens is een spiegelwand alleen
maar discobollen en stemmen over
de melodie. Mijn dans is dubbelblind:

mijn bril zit in mijn zak (als hij
zou vallen zou ik kruipend op de tast
stampende zolen krijgen)
en ik heb mijn ogen dicht.

Ik had dan ook altijd blauwe plekken
en boze blikken op mijn rug geplakt
maar ik ging weer en weer,
want in de muziek

spinde ergens jij.

Sluit

Dagen zwermen opgezwollen
en ingegroeid in de loopgraven van overmorgen.

Steeds minder kan ik dragen.

Ben onkundig te verhouden. Mate-
loos. Verliefd hinkstapsprongen,
dat alle tijden tikken blijft, maakt me
te beminnen.

Jij bent er.

Er is alleen maar jij,
de rest is sterven.

Weltrusten

De nacht druipt
van het plafond

tot zo

een zee
van donker siroop
ons overmant,

de kleur van
de liefde en minnen
in stilte

snikkend

verdrinkt

morgen
is
morgen

en nu sterven wij
dankend

ineengestrengeld
welterusten

Verdraaf me

Verdraag me.
Ik heb langer geleefd
dan ik ben. Stemmen kijken
me aan.

‘Kus me’,

in mijn eigen stem -
kleine kiem die de grond op kopt.
Plots hoor ik me. Buitenom.
Ze is onvaster dan van binnen, mijn stem.
Wankeler.
Maar even verwachtingsvol,

‘Kus me’.

Bevend als de tel voor de bots
van de stuiterbal – dat alles nog kan.
Dat het van alle stemmen
ook stil kan zijn.

Een bevel is een vraag
maar dan banger.

‘Kus me’

Onbevangnet,
alles waarop ik schouder
brokkelt onhandiger;

in de spiegel ben ik wel mooier.

Verdraaf me.
Ik smeek je.

‘Kus me’

My Birdle

In the sprinkle not so longlong ago, amid the green
words that mutter dew, a birdle was born
of some twists of the sun.

(It is right to tell you that men once said
‘a birdle is a birdle born from hurdle burden’.
It is right to tell you I do not agree.)

‘t Was a cry of the woods, a giggle to the rock – so light,
feathers elevatered to pop the young birdle straight from a sand
onto the land. And the birdle laughed.

(It is sad to tell that laughing birdles now are extincted
to children’s inexplicabilities and sometimes to that
one rose that rises in the roses.)

As it is my gift of gifts, it tips its toes in
the sprinkle and ripples it’s image (it does that),
with a titter it flaps its silkysteel winkle and brushes into the air
(much like my speakerey, my eagery stare).

Its path is a longsong on a music-box, (your present,
as I rest my heavy knobby head on your
chest) bumping criss-cross cylinder flight (I make
up these birdles too much butbutbut the world has
a way of tasting and wasting them on the wind).

My birdle’s trembelings as it travels. My birdle’s
when all that outthere is not there. My birdle’s
the bliss, the prefers of me. My birdle’s the silence
I avoid sometimes when I crave for the words
of your love. That’s my birdle.

Born from some twists of the sun.